Zomerfeesten 2011 review zon 17 juli
Geschreven door Remy Angel zondag, 17 juli 2011 23:00
Sfeervol en gevarieerd Habana, warme muziek op Valkhof en goeie stonerrock in Backstage
De weergoden waren relatief goed geluimd vandaag: daar waar vrijwel elke buienradar en weersvoorspelling repte over buien over Nederland, bleef het in Nijmegen op een paar forse buien na droog.
Met als gevolg een redelijk drukke zondag.
Zondagavond bewees Habana ten overvloede maar weer eens waarom het tijdens de 4daagse zo’n zeldzame plek is. Mooie, dwarse en overtuigende optredens, een ontspannen sfeer, een buitengewone locatie en niet in de laatste plaats een prima organisatie.
Het enige nadeel dat ik kan bedenken is, dat je moet kiezen tussen programma’s die je wel allemaal zou willen zien.
De avond startte rustig met een ingehouden concert van Ceumar. Haast sereen klonk haar stem naast haar gitaar, percussie of pandeiro. Ze vulde het hele podium zowat in haar eentje en zelfs het Nederlandse weer kon die passie niet blussen.
Hoe anders en onvergelijkbaar was het optreden van La Boutique Fantastique veel later op de avond. Een kolkende massa, een overvolle stagefloor, licht en geluidsspektakel en een wel heel dwarse muzieksoort, nog het best te omschrijven als symfonische film/rock improvisatie.
Als contrapunt daarvan vond haast tegelijkertijd een intieme voorstelling plaats rond het werk van Jacques Brel in de Habana Bühne. Mede door enscenering, begeleiding en sublieme zang een echt pareltje. Voor de liefhebbers nog te zien op Vrijdagavond.
Het feit dat het hier een afscheidstournee betrof van No Blues werd jammer genoeg onderstreept door een matige eerste helft van het concert. Haast plechtmatig werden de, overigens goed klinkende nummers, afgewerkt. Publiek en muzikanten leefden pas op toen er ruimte werd gemaakt voor improvisatie en individuele accenten. Toen werd de potentie van de band(leden) pas duidelijk.
Er was uiteraard nog veel meer te doen gisteravond. De Enge Buren hebben een eigen show, er zijn verschillende parade-achtige intieme voorstellingen, de filmsalon biedt de filmliefhebbers ook wat van hun gading en er is poëzie en literatuur. Voeg daarbij de zorg voor de inwendige festivalliefhebber en het is dezer dagen verrekte goed toeven op Habana. Als je goed luistert kun je het feestgedruis aan de overkant horen. Maar vergeet de prachtige luchten niet.
Ook de fijne line-up op het Valkhofterrein zorgde voor verwarming. Hoewel er relatief weinig bezoekers op het terrein waren, was de sfeer goed. De modder van zaterdag was grotendeels opgedroogd en de geur van verse houtsnippers gaf net dat tikkie extra festivalgevoel. Daarbij gevoegd een brede muzikale programmering en de Affaire stond, ondanks de weinig zomerse temperaturen, toch weer garant voor een fijne festivaldag.
Op podium Barbarossa speelde Gronings collectief The Black Atlantic mooie ingetogen, melancholische liedjes waarmee ze het publiek 3 kwartier lang geboeid wist te houden. Op diezelfde plek stond ook Roy Santiago met zijn band die de aanwezigen trakteerde op muzikale melodische miniatuurtjes. Barbarossa-dagsluiter DD/MM/YYYY (zeg: Day Month Year) trok een volle zaal. De Canadezen brachten strakgespeelde experimentele liedjes met ongewone ritmes en kregen daarmee de handen meer dan op elkaar.
Op het Saddlespan-podium was er prettig gevarieerd geprogrammeerd. James Vincent McMorrow bracht relaxte gitaarliedjes, een paar nummers voelde het zowaar even zomers. Daarna echter sloeg de verveling enigszins toe bij de uniforme sound van de Dublinse bard, die de toeschouwers langzaam in slaap suste, de leuke verhaaltjes tussendoor ten spijt. De Australische indie-band Cloud Control had hun naam ten spijt weinig controle over de wolken die zich in rap tempo samenpakten. De plu’s kwamen tevoorschijn maar dat kon de pret niet drukken; op het podium bleef de zon schijnen. Vrolijke echo-pop deed het publiek eindelijk in beweging komen en dat niet alleen op de voorste rijen. Aanstekelijke refreintjes en mooie samenzang die er af en toe ene tikkie naast ging, hetgeen echter vooral sfeerverhogend werkte. Meer zomers vertier bracht Washed Out, met hun naar de jaren ‘80 synthesizerpop neigende nummers, waarin soms de sound van het Franse duo Air valt waar te nemen. Relaxte muziek, biertje in de hand, dit is de Affaire op zijn best.
Waardige afsluiter van de avond op het hoofdpodium was SBTRKT (spreek uit als Subtract). Eindelijk gingen rijen dik de voeten van de vloer bij de immer gemaskerde Londense DJ. Strakke ritmes, zowel uit de computer als live op drums met daar overheen de live zang van de eveneens gemaskerde Sampha, zorgden voor een spetterende finale. En dan heb ik het niet over de regen.
Elders in de de stad, in Rockcafé Backstage aan de Bloemerstraat, werd de zaal platgespeeld door The Emperors, een vijf-koppige stonerrock-band vol rasmuzikanten die hiervoor al in diverse bandjes speelden. Ze zijn inmiddels een fenomeen in Nijmegen en hebben een schare trouwe fans die hun teksten moeiteloos meezingen. Onlangs stonden ze nog op Oddstream in Nijmegen, waar ze een even overtuigende indruk maakten. Het optreden in Rockcafé Backstage is een thuiswedstrijd. Ze hebben ondanks dat ze maar twee keer per week oefenen de professionele ambitie. Ze willen veel op te treden maar vooral samen veel lol hebben. Deze lol werd goed aan het publiek overdragen: ze werden aangenaam omvergeblazen met een degelijke set.
Wat: Zondag 17 juli 2011
Waar: Nijmegen Zomerfeesten
Wanneer: 16-07-2011
Door: Remy Angel / Karin Correia Castilho & Edwin Rozie (Emperors) / Mieke Atema (Affaire) / Peter van de Ven (Habana)
Foto's: Karin Correia Castilho (Emperors) / Nienke Katgerman (Affaire) / Peter van de Ven (Habana)