Zomerfeesten 2011 review zat 16 juli
Geschreven door Remy Angel zaterdag, 16 juli 2011 23:00
Een regenachtige maar mooie muzikale dag
Wim IJff trok gisteren voor Ugenda door stad. Hij stippelde een rock'n'roll / roots -route uit:
14:00 Brock and the Brockettes op de grote markt
18:00 Jeff Jirout Gebroeders van Limburgplein
20:00 Ten Horned Devels op de Orca in de Waalhaven
22:30 .357 Stringband op Habana.
Hieronder zijn bevindingen:
Intimiteit op de eerste dag van de zomerfeesten.
Zaterdagmiddag om twee uur het eerste biertje bestellen op de Grote Markt; de zomerfeesten zijn begonnen! Op het podium staat Brock & the Brockettes, een bluegrass trio uit Terneuzen, berstaande uit een heer en twee dames. Het drietal zet met gitaar, mandoline en contrabas rond één microfoon een zeer afwisselende set neer. De vooral door Herman Brock geschreven nummers zijn levendig en zitten vol muzikale verrassingen. Maar ook een enkele cover van Patsy Klein of Iggy Pop komt langs. Het trio blinkt uit in sterke vocalen en harmonieuze samenzang. Een zeer aangenaam begin van deze vierdaagsefeesten, waar ook de bediening aan bijdraagt. Ook als het bij de derde set inmiddels onophoudelijk regent vervelen Brock & the Brockettes nog steeds niet, integendeel. Gelukkig zit ik droog onder een van de vele parasols.
Vervolgens zak ik af naar het Gebroeders van Limburgplein, een locatie die ik niet kende en daarom vooraf op Internet even heb moeten opgezoeken. Het is een van de pleintjes op de Hessenberg. Hier speelt Jeff Jirout, een inmiddels in Nijmegen vrij bekende singer-songwriter en straatmuzikant, onder een terrastent zijn melancholische luisterliedjes. Mede door zijn warme stemgeluid ondersteund met mooi gitaarspel versterkt hij de sfeer die deze nieuwe Nijmeegse locatie uitstraalt. Het contast tussen de oude en nieuwe gebouwen, de brede trappen die het hoogteverschil overbruggen, de regen en wind die spelen met de talloze kleurrijke vlaggetjes. Deze plek zorgt er samen met de muziek van Jeff voor dat ik me ergens in een Frans stadje waan. Het heeft lang geduurd voor deze locatie een invulling heeft gekregen, maar mijn mening is dat hier uiteindelijk een uniek stukje Nijmegen is ontstaan wat het lange wachten de moeite meer dan waar maakt.
Na deze aangename oase van rust ga ik onderweg naar de Waalbrug. Het regent nog steeds onophoudelijk, maar de mensen op straat storen zich hier niet aan. Iedereen heeft zich voorbereid op de regen en de sfeer in de stad is goed. Onder de Waalbrug staat op een klein podium de Ten Horned Devels. Dit rockabilly kwartet begint een beetje onwennig aan hun set. Op zich niet zo vreemd, wanneer je als band na jarenlang samen spelen jezelf aantreft spelend onder een winderige vrij koude brug, waar de rook van het kampvuur je ogen doet samenknijpen. Nee, dit is niet echt het uitkomen van een jongensdroom in een muziekale carriere. Maar na een aantal nummers heeft de band zich warm gespeeld en is het vooral een gezellige boel daar onder de brug. Het is jammer dat ik al snel de boot moet pakken naar Habana, waar het optreden van de .357 Stringband op het programma staat.
Aan de overkant tref ik een verregend festivalterrein aan, waar alle aanwezigen zich hebben samengepakt bij de bar in de centrale tent. Door de regen heen zie ik buiten veel activiteit op het hoofdpodium, en ik bedenk me dat ik eigenlijk niet zoveel zin heb om daar in de regen naar een optreden te gaan kijken. Gelukkig denkt de organisatie er ook zo over en in no-time wordt het optreden naar binnen verplaatst, dus het publiek kan blijven waar het is. De vier heren van de .357 Stringband geven op deze manier een extra intiem concert en met hun bluegrass-punk is het bijna onmogelijk om stil te blijven staan. Hulde aan de geluidsman die met zo weinig middelen toch nog een aardig geluid weet neer te zetten! Maar alle goede wil en inzet van de technici wordt niet beloond als de stroom uitvalt. Voor de Stringband is dit geen reden om te stoppen, integendeel. De heren bewegen zich naar de rand van het podium en gaan akoestisch verder waar ze gebleven waren, wat de intimiteit van het optreden alleen maar versterkt. Na enkele nummers hoor ik de geluidsman zeggen, ‘the power is back’, maar de Stringband trekt inmiddels haar eigen plan en stapt van het podium af en speelt hun laatste nummer midden in het publiek. The power blijkt nooit weg geweest, en wordt alleen maar krachtiger. De power van deze band zit hem duidelijk in de muzikaliteit van de heren. Wat een mooie afsluiting van de dag!
Remy Angel volgde in de avond het pad van Faberplein door Valkhof naar de Waalbrug:
Met een paraplu in de hand blijft je hoofd droog, maar de rest van de festivalkledij wordt zeiknat. Veel podia hadden moeite met de regen, het podium op Wintersoord was het meest tranentrekkend.
Terwijl de muzikale wandeling van Faberplein door Hertogstraat, via Valkhof naar de Voerweg heel erg de moeite waard is geweest. Waar ik de regen voor het eerst vergat was op valkhof, waar ik in Barbarrossa niet de enige was die moest blijven dansen op de vreemde duitse snuiter in barok-kostuum die met sampler, roccoco geluiden en kale electro een aanstekelijk geheel smeedde. Zijn naam: scarlatti goes electro.
Popronde heeft een café-podiumpje gekregen. Op Lift!-podium stonden de Vlamingen van Sir Yes Sir met een naar dEUS neigende maar zeer originele sound. Het podium kampte met haperende elektriciteit en uitgevallen verlichting waardoor de gehele presentatie nogal mager werd.
Gimmick van de avond en ongetwijfeld het meest gezellige en doeltreffende want droge tentje van de Nijmegen Rock City. Met bankstellen, voetbalspel, goeie rockmuziek en bier. Wat mot je nog meer in dit weer?
Nog verder de zeer verrassende grunt-metal van The Ocean. Verrassend goed, energiek en duister als het weer zelf. Jammer dat het geluid niet harder mag, de set komt net niet over.
Om de toren heen door de stromende regen toch maar even naar het matrixx-veld.
Ondanks de modder en de regen een plek waar heel veel jongeren de natheid voor lief nemen en zich laten leiden door de geluidsmuur van wel warme strandhouse mét een mc die de handjes in de lucht krijgt. Op het wat kleinere podium staan twee oosterse vrouwlijke dJ's die het niet hoeven te hebben van hun schoonheid. De planken dansvloer blijft leeg, maar hun enthousiasme is onverminderd. Knap.
Ik ga weer terug naar Faberplein als het nog harder gaat regenen. Op Hennes-stage klinken de warme klanken van een heel degelijk latin-orkest, dat wellicht de test met Buena Vista Social Club kan doorstaan. Terecht dansen er stellen hun latin dans op de onoverdekte dansvloer.
Bij Faberplein wordt door de cover-band 'I can't stand the rain' ingezet dat twijfelend wordt meegezongen door het publiek dat hier wél hun drankje overdekt kan nuttigen.
Wat: Zaterdag 16 juli 2011
Waar: Nijmegen Zomerfeesten
Wanneer: 16-07-2011
Door: Wim IJff / Remy Angel
Foto's: Remy Angel / Bernard Bodt