Music Meeting

Geschreven door Mirjam van Zelst, Bernard Bodt, Steven Trooster zaterdag, 11 juni 2011 23:00

Recensies - Festival

Gebruikerswaardering: / 0
LaagsteHoogste 

Drie dagen muzikale ontmoetingen

Music Meeting Dag 1

Het weer zat niet mee, natuurlijk. Maar als echte Music Meeting fan laat je je niet tegen houden door een paar druppels water. Dat bleek ook wel uit de opkomst; het was niet stil in Brakkenstein.

Terwijl het hele park blank lag van het water, stond de Apollotent vol voor de openingsact van dit jaar: Dobet Gnahoré uit Ivoorkust. De frontvrouw, een krachtige, mooi geklede dame met een soort Mohawk, wist alle aandacht naar zich toe te trekken en kreeg de zaal helemaal mee, zodat het festival meteen goed geopend was. Iedereen had er zin in en de band ook, dus er werd volop meegezongen en gesprongen.

Intussen was de hemel open gebroken en moest je echt rennen om een beetje droog te blijven. Ik rende naar de ‘Mondo’ tent, het gratis podium, waar een Braziliaanse al klaar stond met haar Nederlandse vioolkwartet. Ik had ze al horen repeteren en de tranen stonden me in de ogen toen ik ze hoorde, dus ik verwachtte veel van dit optreden. Ceumar, de Braziliaanse, speelde samen met het Nederlandse Krasz collective.

De soms ijle, soms heel warme stem van Ceumar klonk vederlicht als een zomerbries, en heeft zowaar de regen weg gezongen. De hemel en de zee komen samen in haar naam en ze werd duidelijk bezield door het prachtige vioolspel van Tessa Zoutendijk  en Anneke Frankeberg. De cello van Bonno Lange smolt alle klanken samen. De tropische regen hield op en er brak zowaar een zomeravondzonnetje door.

Tja, en toen begon in de Apollotent Lionel Loueke, vaste gitarist van Herbie Hancock. Na het concert van Dobet Gnarhoré hadden ze snel stoeltjes neergezet, want dit was duidelijk een luisteroptreden. Hogeschooljazz. De man kan wat met zijn gitaar; als je je ogen sloot, kon je nooit raden dat het slechts een man met een gitaar was. Maar iedereen die kwam voor dansen, verliet na tien minuten de zaal.

Het optreden in de Mondotent daarna, daar zaten veel mensen al op te wachten. 6 Spoons en 1 kitchen van jazz-fluitist Jeroen Pek was net zo fantastisch als iedereen al dacht. Naast Pek nog vijf musici uit even veel verschillende landen, en die brachten ieder hun couleur locale mee. De Braziliaanse percussioniste Simone Sou maakte veel indruk met haar belletjes om beide benen. Al haar lichaamsdelen bewogen onafhankelijk van elkaar en samen swingde het.

Toch maakte ook de Tunesische snarenspeler Nabil Khemir veel indruk op mij met zijn eigen nummer dat hij simpelweg ‘verhaal’ noemde. Met zijn dubbele gitaar creëerde hij geheimzinnige Arabische ritmes en een soort duizend-en-een-nacht sfeer. Het titelnummer 6 spoons en 1 kitchen van de Nederlandse fluitist zelf swingde ook de pan uit.

Gary Lucas zou iets met China gaan doen, dat was wel duidelijk. Dat het gitaarwonder zelf geen snaar zou raken en dat alle aandacht naar twee uit Sjanghai afkomstige zangeressen en hun Chinese repertoire uit de jaren 30-40-50 zou gaan, dat had niemand echt serieus genomen. Bizar en wel bijzonder, ook. Het blijft tenslotte de Music Meeting: altijd leuk om je te verdiepen in de muziek van andere volken.

Intussen was het buiten droog geworden en scheen er dus zelfs een zonnetje. Allerlei kinderen van de eerste generatie Music Meeting liefhebbers speelden met elkaar op het grote grasveld. Sommigen probeerden al bier te kopen met valse identiteitsbewijzen; een goed teken voor dit festival. Het stokje is al zo’n beetje over genomen.

Om half tien begon La Fanfare du Belgistan in de Mondotent. Met het ongepoetste koper en hun enthousiasme wisten ze er echt een feest van te maken. Balkan meets Noord Afrika; enfin, dat kun je overal lezen. Met het nummer waarbij ze het publiek verdeelden in een ‘Walonistan’ versus een ‘Vlamistan’ met ieder hun eigen geluid, waarbij alles uiteindelijk een kakofonie werd, gaven ze blijk van een politiek geweten.

En dan op naar de Apollotent voor het afsluitende optreden. Die tent had al een keer teleurgesteld, dus ik had er niet al het vertrouwen in. En ik moet zeggen dat het ook niet echt goed kwam met de Gangbé Brassband. Misschien waren ze net iets te lang blijven hangen bij de lokale koffieshop, of ze waren gewoon moe; in ieder geval was het tempo laag en ook het energieniveau.

Gelukkig kwam de NewYorkse Hazmat Modine erbij, een stel speedy gasten met zwarte zonnebril op en een vrouw. Als er een vrouw bij is, dan komt het meestal wel goed. Ze wisten met z’n allen nog even een hoop energie te genereren. Kon ik deze openingsavond van de Music Meeting toch nog dansend afsluiten. Morgen weer een dag.

Wat: Music Meeting 2011 dag 1
Waar: Park Brakkestein Nijmegen
Wanneer: 11-06-2011
Door: Mirjam van Zelst
Foto's: Bernard Bodt