Festival De Oversteek
Geschreven door Peter van de Ven woensdag, 22 september 2010 08:18
Nijmegen weer wat dichter naar het noorden opgeschoven
Afgelopen zondag vormde festival De Oversteek een prima excuus om de stadse dreven, inclusief koopzondag en meubelboulevard, te ontvluchten en te verruilen voor een prachtige plattelandse plek ten noorden van de rivier. Als je op zestien locaties een breed programma van theater, muziek, beeldende kunst, dans en literatuur presenteert op buitenplaatsen in het gebied van de Waalsprong, toon je als organisator lef.
Dus mekker ík dan niet als beginnend recensent die nog niet vertrouwd is met allerlei namen, dat ik wat in den blinde moet kiezen. (On)willekeurig gaat mijn voorkeur uit naar een bepaalde locatie. Gevolg is wel dat het achteraf moeilijk uit te maken is of het nu geluk of wijsheid is die ervoor zorgt dat ik, ondanks een opkomende verkoudheid, een prima middag doorbreng op een sfeervol landgoed. In elk geval kan ik vaststellen dat het gebodene in De Doornik divers, aanlokkkelijk en van een goede kwaliteit is.
Menu van de dag
Met een knipoog naar de cullinaire tak van het festival, is het voorafje van Lakens van mijn moeder, een installatie naar een toneelstuk van theatergroep Spaanse Peper een goede entree. Daarna zorgen Anton Korteweg en Lotte Dodion voor een dichterlijke tweedans die een mooi doorkijkje biedt in de zieleroerselen van 2 mensen van verschillende generaties. Tegenover de jeugdige onschuld , hunkering en ermee samenhangende hoop en teleurstelling stelt de ander nuchterheid, levenservaring en troost. Hierna biedt de beeldende geluidsinstallatie van Ola Szostak & Willemijn Schellekens, 'n Bord voor de kop, een zeer confronterende interactieve culinaire ervaring. De feestdis blijkt bij nader inzien en beluistering een moeras van onvoldane behoeftes, verlangens en onuitgesproken (zelf)haat. Vormgeving en accessoirekeuze zijn een mooie aanvulling op het geheel. Hierna zijn (familie)etentjes nooit meer dezelfde!
De muzikale hoofdgangen worden verzorgd door Duffhues en Strijkers en Parne Gadje. In beide gevallen geeft de locatie, een ouderwetse hoge boerenschuur, hun optredens net dat extra wat ze verdienen. De melancholische, wat onaffe stem van Niel Duffhuës komt prima tot z"n recht in deze alles behalve gelikte omgeving. Voeg daar als contrapunt de zoetgevooisde strijkers bij en je waant je zo in het donkere diepe zuiden van de V.S. of in een verlaten getto.
Als afsluiting neemt Parne Gadje ons mee op een muzikale toer door de Balkan en het rijk van de Roma. Met uitstekend spel op bandeon, fietsbandbas, sax, klarinet en percussie wanen we ons diep in Macedonië. Als ik later hoor dat Parne Gadje witte mannen betekent ( dit om zigeuners niet op het verkeerde been te zetten), besef ik eens te meer dat zigeunerbloed ook ons niet vreemd is.