26e Music Meeting
Geschreven door Bernard Bodt zaterdag, 29 mei 2010 11:47
Jazz/Jazzrock/Funk
De temperatuur is bijzonder aangenaam als ik Park Brakkenstein betreed. De dag wordt ontspannen begonnen met een bezoekje aan de Mixed Media Lounge waar de spits wordt afgebeten door een kort optreden en interview met PeeWee Ellis. Een funklegende, die we later op de dag nog zullen tegen komen bij het slotconcert ‘Still Black, Still Proud’.
Het eerste concert van de dag wordt gegeven door Magma. De groep rond Christiaan Vander speelt al sinds de jaren 70 een vorm van jazzrock. Zang, in hun eigen ontworpen taaltje, speelt in hun muziek een belangrijke rol. Door het veelvuldig herhalen van bepaalde woordklanken klinkt het bijna spiritueel. Helaas werkt de akoestiek van de tent niet echt mee waardoor het optreden wat vervlakt doordat de subtiliteit in de complexe muziek door accenten gespeeld op de vibrafoon in een grijze brei verdwijnen. Jammer.
Het Nederlandse Ploctones laat zien dat ze er zin in hebben. De sound is gedegen maar bevat zeker de nodige spannende kanten en de muzikanten laten zich vandaag van hun beste kant zien. Met een onlangs uitgebrachte cd ‘050’ op zak voorspel ik deze band een grote toekomst. Met prima mogelijkheden in het clubcircuit. Wat dat betreft heeft Kyteman’s orchestra het afgelopen jaar heel wat deuren geopend die voorheen voor jazz georiënteerde bands gesloten waren.
Boi Akih Group ‘Philosphy Of Love’ weet met hun breekbare muziek mede door een waanzinnig goed bespeelde akoestische bas werkelijk het publiek muisstil te krijgen.
In de Mini-meeting weet Jimi Tenor de talrijk aanwezige kinderen tot musiceren aan te zetten. Goed om te zien hoe gelouterde musici de tijd nemen om een nieuwe generatie spelenderwijs de ervaring van muziek maken bij te brengen. Ook zijn optreden met Tony Allen maakt veel indruk. Soepel weet de multi-instrumentalist die Jimi is tegelijkertijd fluit en toetsen te bespelen. En Tony zorgt ondertussen voor een stuwende afrobeat. Menigeen weet zijn voeten niet in bedwang te houden.
Als afsluiting van de zaterdag is er ruimte gereserveerd voor de grondlegger van de funk PeeWee Ellis. En dat hebben we geweten. Deze Amerikaan toverde de Kathedraal om tot een grote dancetent. Een waardig slot van de eerste dag.
Latijns-Amerikaans
De zondag begint met een zeer enerverend optreden van de Cubaanse pianist Roberto Fonseca. Ondanks dat ik geen groot liefhebber van piano ben weet hij me tot het einde van het optreden te boeien. Na afloop neemt hij de moeite om zijn cd’s voor de Kathedraal gesigneerd te verkopen. Daarna is het haasten om richting het andere podium te geraken. Daar speelt het Black Sea Trio dat eveneens zeer de moeite waard is. Ook het interview met de Bulgaars-Russische saxofonist Anatoly Vapirov later op de dag is interessant. Wel wordt het af en toe wat hilarisch als blijkt dat het engels van de Rus en de interviewer niet altijd even goed wordt begrepen. De interviews zorgen ervoor dat de musici achter de muziek meer gaan leven. Een prima initiatief.
Een tegenvaller is het trio Les Triaboliques. Technisch zeer vaardige muzikanten maar voor een concert van ruim een uur net iets te veel van het goede. Halverwege het optreden besluit ik de Kathedraal vaarwel te zeggen voor een bezoek aan de Mixed Media Lounge waar Renaud Garcia-Fons middels een solowerk van 10 minuten laat zien wat hij zoal met een contrabas kan doen. En dat is niet gering. Tot groot plezier van het aanwezige publiek.
Dat niet alleen op Cuba de oudjes van zich doen spreken bewijst de Dominicaanse zanger en gitarist Jose ‘Puerto Plata’ Cobles. De goede man is inmiddels bijna negentig jaar oud. Helaas kan hij vandaag slechts een paar nummers meezingen vanwege een opkomende verkoudheid. Wel heeft hij nog genoeg energie om na afloop van het optreden in de infostand zijn cd’s aan de man te brengen.
Een gemiste kans is het optreden van de Occidental Brothers Dance Band International. Ondanks alle inspanningen van zowel de band als de organisatie slaagde de Congolese zanger Samba Mapangala er niet om een visum te bemachtigen. De band speelde wel een uitstekende set maar toch bleef het gevoel knagen dat we iets moois gemist hebben.
De dag wordt afgesloten met een spetterend optreden van het salsaorkest La Excelencia.
Mediterraan/Afrikaans
Zowel op zondag als op de maandag zijn er voor de vroege vogels en de campinggasten een tweetal brunch concerten. Vandaag ben ik vroeg genoeg aanwezig om het tweede concert mee te pikken. In de Hortus Arcadie speelt het Braziliaanse gelegenheidstrio Grupo Certidao een akoestisch samba-pagode concert. Het trio bestaat uit leden van de formatie Casuarina dat reeds op de zondag een prima indruk achterliet. De muziek die ze ten gehore brengen is uitstekend om lekker relaxed te dag mee te beginnen.
Het eerste hoogtepunt is David Krakauer &Klezmer Madness featuring Socalled. Deze laatste heeft de nacht ervoor tevens een optreden verzorgt als dj in club MM! In Doornroosje. De joodse klarinettist creëert een waanzinnige combinatie tussen oerdegelijke Klezmer en moderne trip-hop samen met sampler-artiest SoCalled. Het geheel wordt ondersteund door een swingende ritmesectie waarbij zowel de gitariste als de accordeonist de spreekwoordelijke slagroom op de taart vormen. De tent wordt nog net niet afgebroken. Maar het scheelde niet veel.
De Global Village Orchestra speelt een oerdegelijke set. Hoogstaande uitvoering maar de nummers hebben het net niet. De zang is voortreffelijk en er wordt prima gemusiceerd maar het zijn te veel individualisten. In plaats van een tienkoppig orkest. Er had meer ingezeten. Jammer.
De Club van Rome met in zijn geledingen Yuri Honing en Greg Ward blaast bijkant de hele wei voor de Haai schoon. Wat een krachtpatsers zijn beide saxofonisten.
Het tweede hoogtepunt komt van de hand van Mercan Dede en zijn Secret Tribe. Normaal gesproken ben ik niet echt fan van traditionele Turkse muziek. Maar de tegenwoordig vanuit Canada operende dj en zanger weet mij vandaag te betoveren met zijn moderne vorm van soefiritmes vermengt met hedendaagse beatritmes. Het optreden wordt glans bijgezet door het optreden van een in een prachtig wit gestoken danser die werkelijk minuten lang ronddanst.
De dag wordt op een passende wijze afgesloten door een optreden van het Zuid-Afrkaanse zangtrio The Mahotello Queens en de eveneens uit dat land afkomstige bugelspeler/zanger Hugh Masekela.