De Nieuwe Winkel
Laatst aangepast op vrijdag, 27 januari 2012 17:00 Geschreven door Steven Trooster woensdag, 25 januari 2012 00:00
Recensies - De Tafel van Twee
Culinair genieten voor fijnproevers
Het is een druilerige donderdagavond als we restaurant de Nieuwe Winkel in de Hertogstraat binnenstappen. In eerste instantie oogt het wat kaal, maar ondanks de kou buiten is het binnen aangenaam toeven. Als we wat langer rondkijken merken we op dat er over de inrichting tot in detail is nagedacht. Achterin staat staat een groot scherm waar verschillende motieven uit zijn gesneden, wat onder andere weer terugkomt in de placemats en later in het kaasplankje. De wanden zijn met roze, rode en zwarte vlakken beschilderd. Maar de Nieuwe Winkel moet het vooral ook hebben van de kunststukjes die op ons bord verschijnen.
Het zit nagenoeg helemaal vol vanavond. Gelukkig hebben wij twee dagen van te voren nog kunnen reserveren. Een lovende recensie in een landelijk dagblad heeft ze geen windeieren gelegd: sindsdien zijn er twee keer zoveel gasten.
Chefkok Emile van der Staak heeft, blijkens de biografie op de site, al aardig zijn sporen verdient bij onder andere Paul Fagel en La Rive in Amsterdam. En dat zal ook blijken.
De Nieuwe Winkel kent een eenvoudige kaart: twee voor-, twee hoofd- en twee nagerechten, waarvan telkens één vegetarisch is. Dat laatste mag zeker als een compliment worden beschouwd; bij veel restaurants blijft vegetarisch toch een wat moeizaam aanhangsel op de kaart, hier is het een echte keuze. Het driegangenmenu kost € 38,-, maar wie wil kan voor een tientje meer alle gerechten van de kaart eten. (Wat voor vegetariërs helaas niet mogelijk is) We besluiten het rustig aan te doen en nemen ieder één voor en één hoofdgerecht.
We krijgen vooraf twee amuses voorgeschoteld. Als eerste liggen in een mandje twee groentencanapés; één met baba ghanoush (gepureerde aubergine) en één met rode biet en crème fraiche. Daarna volgt een gouden ei gevuld met een gepocheerd ei, maiscrème, sherryazijn en room. Het zet meteen de toon voor de avond: prachtige kunststukjes fraai geserveerd.
Else heeft als voorgerecht dim sum van tijgergarnaal en ik heb gekozen voor rammenas met kimchi en gefermenteerde knoflook. Om bij dat laatste te beginnen: het bord is een klein schilderijtje, waarbij de rammenas op verschillende manieren in torentjes opgebouwd is, met daartussen toefjes van de donkere gefermenteerde knoflook. Je zou het haast niet willen aanraken en zo als kunstwerk mee naar huis willen nemen. De kimchi van rammenas, in Korea traditioneel is het ingelegde kool, is nog wat hard naar mijn idee en het geheel een wat ‘groentig’ gerecht, maar het smaakt prima.
Naar verhouding is de dim sum wat saai in een stoommandje geserveerd, maar dat doet zeker niet af aan de smaak.
In het hoofdgerecht treffen we elkaar, want we nemen ieder de kalfssukade. Deze is volgens de kaart 24 uur gegaard op precies 58 ºC. Het vlees is heerlijk mals en wordt weer mooi omrand door pastinaak, puree en zilveruitjes. Pastinaak is niet echt onze favoriet onder de vergeten groeten, maar hier heeft het meer een prettige aardappelsmaak. Gelukkig wordt er niet, zoals bij bijna alle restaurants tegenwoordig, de onvermijdelijke friet of gebakken aardappeltjes en een bakje met sla bij geserveerd. Dat heeft het gerecht niet nodig en zou ook de creatie op het bord ontsieren.
In het nagerecht scheiden onze wegen elkaar weer. Ik neem popcorn crème brûlée met butterscotchijs en Else een kaasplankje met vier kazen en gekarameliseerde walnoten. De crème brûlée, die geflambeerd wordt opgediend, smaakt een beetje flauw, minder romig dan een traditionele crème brûlée. Het ijs is erg lekker, maar er onder ligt flink wat butterscotch waar je een nogal droge mond van krijgt.
De kazen worden geserveerd op een bijzonder plankje, dat uit het scherm achter in de zaak gesneden lijkt te zijn. De vier kazen smaken uitstekend.
Bij de koffie krijgen we nog een macaron en een After-Eight bonbon op een stokje. De bonbon heeft te veel munt-vulling ten opzichte van de dunne chocola. Dat is jammer.
De bediening is erg correct. Met name de erg jong ogende ober heeft verstand van zaken en geeft uitgebreid uitleg bij alles als we er om vragen. De Rioja-huiswijn die we als advies bij het eten kregen was aardig, maar niet heel bijzonder. Dat zou wel beter kunnen. De desertwijn daarentegen is weer erg lekker: niet al te zoet en te stroperig.
De Nieuwe Winkel is niet een restaurant waar je zo maar even een hapje gaat eten. Het is duidelijk meer voor fijnproevers. De porties zijn niet erg groot, maar aan het eind hebben we toch voldoende en heerlijk gegeten. De volgende keer sparen we vooraf meer honger op en eten we zeker álles van de kaart. We moeten dan wel zes weken wachten, want elke week wordt één gerecht op de kaart vervangen.
Niet alles is een hoogtepunt, maar alleen al om de fraaie plaatjes op de borden zou je er eens moeten gaan eten. Het zou me niet verbazen als eind dit jaar De Nieuwe Winkel in de Lekker top 100 een plaatsje krijgt.
De volgende dag lezen we overigens op Twitter dat aan het tafeltje naast ons de chefkok van De Firma zat. Een nieuw restaurant aan de Lage Markt, dat op 4 februari zijn deuren opent en bij ons al in de radar zat. Meer hierover de volgende keer.
Waar: De Nieuwe Winkel, Nijmegen
Kosten: € 38,- ex. drank (in totaal was de rekening € 106,50)
Wanneer: 19-01-2012
Door: Steven Trooster & Else van Tiel
Website: http://www.denieuwewinkel.com
Waardering: 4,5 (uit 5)