Paulien Cornelisse Hallo Aarde
Geschreven door Eva-Marijn de Vries dinsdag, 10 mei 2011 00:00
‘Als konijnen konden praten – en nu moet u het niet a priori persoonlijk opvatten als uw konijn niet kan praten – weet je wat ze dan zouden zeggen? “Daar kan ik geen chocola van maken.”. In haar tweede voorstelling Hallo Aarde steekt Paulien Cornelisse het ene na het andere relaas af over de wonderen van en ergernissen aan de wereld.
Taalspel
Paulien Cornelisse is bekend geworden met haar boek Taal is zeg maar echt mijn ding, waarin ze de Nederlandse gesproken taal en vooral de interpretatie ervan op de hak neemt. De manier waarop ze haar fascinatie voor taal gebruikt is vernieuwend en grappig en gelukkig gebruikt ze dit talent ook in deze voorstelling. Na een opkomst in een catchy, maar meisjesachtige outfit van een rode glimlegging, kniekousen, jurkje en een tutu ratelt ze minutenlang onverstaanbaar over onzin. Op het moment dat je jezelf schuldig acht voor het feit dat je het niet kunt volgen, concludeert ze: ‘In de eerste vijf minuten van een voorstelling neem je namelijk toch niets in je op!’.
Om het publiek te laten participeren sleept ze een overheadprojector het podium op – ‘Dat mis ik tegenwoordig echt in deze wereld’ – en geeft aan dat het publiek het woord dat ze op gaat schrijven hardop moet uitspreken. Nadat ‘beamen’ op het scherm verschijnt, roepen de toehoorders vrolijk door elkaar heen. ‘Wie riep er “be-amen”? Roep even Joehoe! En wie riep er “biemen?” Aha. Het merendeel roept dus be-amen. Over het algemeen zeggen mensen die computers gebruiken wél “biemen”’, waarna een luid gelach opstijgt.
De overheadprojector verschijnt nog regelmatig ten tonele. Zo bekent ze haar fascinatie voor een bepaalde man. Hij zou haar zelfs ontroeren. Vol verwachting zit het publiek klaar voor een plaatje van hem. Een bekend geel verkeersbordje verschijnt, met daarop het wandelende mannetje dat op het knopje voor het stoplicht drukt en op iedere stoplichtpaal te vinden is. Haar fascinatie wordt toegelicht: ‘Hij is zo klein dat het sneu is. Dat knopje zit voor hem op ooghoogte, de arme man! En die voetjes, de taps toelopende broek en de oversized jas. En weet je wat gek is? Ik zie dit soort mannetjes ineens overal!’ Gniffelend: ‘En jullie vanaf nu ook.’
Neusvleugel-theorie
De overheadproject is multi-inzetbaar. Met een serieus gezicht wil Cornelisse een presentatie geven over hoe doelbewust te worden. Aanleiding is een verhaal over de acrobatencursus die ze volgde in Amerika en waar ze in het niet viel tussen alle breedgeschouderde meisjes die de spagaat als ‘de aller-makkelijkste houding die er bestaat, ik slaap het liefst zo!’ zagen. Het verschil tussen die meisjes en Cornelisse was volgens haarzelf hun doelbewustheid. Na de eerste drie punten van de ‘cursus’ – blik, positie van de voeten en de houding – mag het publiek de vierde raden: ‘Ik doe het nu! Wie ziet het?’ Na menig enthousiaste poging raadt iemand het uiteindelijk: het bewegen van de neusvleugels. Paulien Cornelisse is uitermate verheugd. ‘JA! Wat goed! Dat komt bijna nooit voor, wat knap! De enige die het ooit raadde was ene Carla uit Ridderkerk. Ik kan jullie anders wel met elkaar in contact brengen?’
Met een uitleg over hoe je als underdog een topdog kunt worden, vervolgt ze haar cursus over doelbewust zijn. De neusvleugelbeweging heeft volgens haar een fenomenaal effect. Ter illustratie klimt ze onhandig in een rood acrobatendoek dat onderdeel is van haar decor. Ze verdwijnt er volledig in en toont sarcastisch het neusvleugeleffect. ‘Kijk, nu doe ik het! En nu niet!’ Ze raast verder over acrobaten en hun nare karakter. ‘Ik zal geen namen noemen, maar het is de broer van Bassie. Dat is pas een topdog. Hij heeft zelfs een rode neus op Bassie gezet en hem zo neusvleugellam gemaakt.’
Boktor
Niet alleen verschillende (onzinnige) anekdotes over het taalgebruik van de mens passeren de revue, ook het dierenrijk is een veelbesproken onderwerp. Naast het verhaal over konijnenpraat, wijdt Cornelisse uit over dolfijnen wier hobby groepsverkrachting is, doet ze op spectaculaire wijze een boktor na en doet ze een verhaal uit de doeken dat plaatsvervangende schaamte opwekt: ‘Ik moest laatst heel hard lachen, waarbij ik mijn nek in mijn hoofd gooide. Mijn mond stond ver open en FLATS, daar was een vogel die in mijn bek scheet. Ik proefde. Het was niet koud, zoals regen of sneeuw, maar lauw. Het was ook geen monogame substantie, maar een met klontjes, een beetje humusachtig.’ Terwijl het publiek zijn best deed het zich niet voor te stellen, relativeerde ze snel: ‘Ach, het is gebeurd en ik ben er nog. Eigenlijk zie ik het als een pure communicatie tussen de soorten. Ja, ik ben er sterker uitgekomen!’
Een act met een theezakje, een minuscule piano, de overheadprojector en het acrobatendoek; eigenlijk heeft Paulien Cornelisse de attributen niet nodig. Paulien Cornelisse is Paulien Cornelisse en dat maakt haar grappig. Haar lichaamshouding en mimiek drukken iets onbeholpens uit, waardoor het publiek eigenlijk non-stop zit te gniffelen dan wel luidkeels zit te lachen. Hoewel de meeste grappen hilarisch zijn en Cornelisse onderwerpen aansnijdt waar werkelijk geen normaal mens überhaupt over na zou denken, praat ze ook enorm veel onzin. Het lijkt erop of ze elke kronkel in haar gedachten direct omzet in woorden. Hoewel mij soms twijfels ontspringen over de kern of het doel van haar verhaal, lijkt het publiek louter uit echte fans te bestaan. Het moge duidelijk zijn; Paulien Cornelisse is voor velen een held en die status heeft ze met deze show behouden.
Wat: Paulien Cornelisse - Hallo Aarde
Waar: LUX Nijmegen
Wanneer: 07 mei 2011
Door: Eva-Marijn de Vries
zie ook het artikel van Eva-Marijn in ANS
Website Paulien Cornelisse