De kleine Zeemeermin
Laatst aangepast op woensdag, 02 maart 2011 22:52 Geschreven door Peter van de Ven woensdag, 02 maart 2011 22:17
Recensies - Theater
Met 'De kleine Zeemeermin' gaat theatergroep Oostpool op zoek naar de grenzen van fantasie en werkelijkheid, magie en sprookjeswereld, droom en daad. Afgelopen zaterdag 26 februari was de première in Arnhem.
Sprookjes bestaan of juist niet?
Met 'De kleine Zeemeermin' gaat theatergroep Oostpool op zoek naar de grenzen van fantasie en werkelijkheid, magie en sprookjeswereld, droom en daad. Afgelopen zaterdag 26 februari was de première in Arnhem.
Geen Disneyland
In een multidisciplinaire voorstelling waarbij muziek, tekst, beeld en geluid, decor en (aan)kleding elk hun eigenzinnige bijdrage leveren, neemt Marcus Azzini, regisseur bij Oostpool, ons bepaald niet mee naar de zoetige, overbekende sprookjeswereld waar alles goed afloopt, de held overwint en het recht zegeviert. Andersen's kleine zeemeermin volgt hier eigenlijk de omgekeerde weg. Zij wil mens worden en is bereid alle magie te offeren. Ze moet pijn lijden, om er bij te mogen horen en de vraag blijft wat de uiteindelijke prijs is van die aanpassing.
Verbeelding
Een van de fascinaties die mensen hebben (net als sprookjesfiguren trouwens) is een sterke behoefte en vermogen om te fantaseren: beelden op te roepen die een andere, betere werkelijkheid symboliseren. En daarmee is tegelijkertijd gezegd dat die werkelijkheid ons blijkbaar bitter tegenvalt, hoewel we er zelf mede vorm aan geven. We leren zelden van onze fouten en menen al snel dat we de waarheid in pacht hebben. In die spagaat is een groepsgevoel gauw gekweekt, wordt de ander eerst welwillend als nieuw en opwindend bezien maar al gauw wel in het keurslijf van 'wij' gedwongen.
Voorstellingsvermogen
In het eerste deel van de anderhalf uur durende voorstelling wordt het publiek bepaald niet verwend; het moet zelf op zoek naar associaties, de fantasie aan het werk zetten. Muziek en beweging geven aanwijzigingen maar het verhaal moeten we zelf 'verzinnen', onder woorden brengen. Een muzikale tekst als 'Part of your world' uit de Disneyversie wordt daardoor wel een subtiel gezongen oerschreeuw om erbij te (mogen) horen.
Het gebrek aan structuur wordt in het tweede deel meer dan goedgemaakt. Er is meer expliciet, meer tekst ook, tot haast in het absurde wanneer de flapover wordt gebruikt om onze ecologische voetafdruk aan de kaak te stellen. De zeemeermin, die trouwens een zeemeerman blijkt te zijn, wordt heen en weer geslingerd, soms zelfs letterlijk, in zijn verlangen om deel uit te mogen maken van de menselijke soort, wiens onhebbelijkheden zo nu en dan heerlijk worden uitvergroot. Het einde is, zoals te verwachten viel, open. Aanpassing is onvermijdelijk om er enigszins bij te horen maar wanneer bereik je een punt waarop je je eigenheid, je identiteit, verliest?
Wat: De kleine Zeemeermin door Toneelgroep Oostpool
Waar: Huis Oostpool
Wanneer: 26 februari 2011
Door: Peter van de Ven