Na vier jaar keert Pete Philly terug in Doornroosje met een nieuwe vijfkoppige band en een nieuw album. De brandende vraag is natuurlijk dezelfde vraag die in september 2010 gesteld werd toen Perquisite zijn soloalbum kwam presenteren in Merleyn. Kunnen Pete & Perq eigenlijk wel zonder elkaar?

 

Terwijl Perquisite vorig jaar 'Across' uitbracht kwam Pete Philly vlak na een toffe samenwerking met Benjamin Herman met een project genaamd 'Open Loops'. Het concept was simpel: een gratis te downloaden album, nummer voor nummer uitgebracht over een aantal weken verspreidt via een prachtige website ontworpen door Momkai, bekend van onder andere de website van Nalden. Commercieel gezien misschien niet zo handig, voor de opbouw van een grotere aanhang natuurlijk geniaal.

En die aanhang was aanwezig: een over het algemeen jong publiek, van top tot teen verzorgd en in een goede stemming. Opvallend was het hoge gehalte vrouwen, met gemak de helft van de zaal, dat je niet vaak aantreft bij hiphopconcerten.

Vanaf de eerste verse is het duidelijk dat Pete op podium helemaal in zijn element is. De band barste los en in een mum van tijd ontstond er een geweldige energie op het podium. Het geheel van muzikanten is naadloos op elkaar ingespeeld. Breaks in de drumlijn weet Pete exact mee te slaan. Hij gaat op in de muziek als een cameleon, maar blijft op de voorgrond door zeer goed getimede interactie met het publiek. Hier is veel repetitie aan vooraf gegaan en dat heeft vruchten afgeworpen. Na een paar nieuwe nummers van het nieuwe album 'One' kwamen er ook wat oudjes als voorbij van de 'Mindstate' en 'Mystery Repeats'- albums uit de tijd dat Pete Philly & Perquisite nog samen hoorden als Bert & Ernie.
Ook het meer recente Open Loops project kwam nog even aan bod en met een paar onderwerpen uit het publiek werd er een acceptabele freestyle neergelegd. Alle bandleden kregen om beurten een solo en werden – zoals het hoort – voorgesteld aan het publiek op een eigen versie van Bobby Caldwell's 'What You Won't Do For Love', met de herkenbare baslijn uit 2Pac's versie.

Al met al was het een goed gevarieerde mix van energieke en rustige, bekende en onbekende nummers. Dat de zaal telkens net iets luider gejuig liet horen voor de bekendere dan voor de nog onbekendere nummers is ergens wel begrijpelijk. Toch vroeg ik me af hoe Pete en zijn band zich hierbij moesten voelen. De nadrukkelijke afwezigheid van de laatste en misschien wel grootste Pete & Perq-hit - de titeltrack van Mystery Repeats - gaf mij toch het sterk gevoel dat er een duidelijke grens werd getrokken. Pete met zijn nieuwe formatie zijn geen goedkope kermisattractie.
“Fuck the fame, I just want to be great”. Een klein zinnetje tussen twee nummers door, dat precies de vinger legt op wat ik altijd al goed heb gevonden aan deze man. Geen capsones, geen sterallures, geen tabloidmateriaal. Pete is oprecht, gewoon, what you see is what you get.

Geen aangemeten houding, geen stoere praat, geen goude tanden. Hij maakt zijn muziek omdat dat hetgeen is wat hij het allerliefst doet. En of je de sound kunt waarderen of niet, het valt niet te ontkennen dat deze artiest een selfmade man is die door hard te werken de top bereikt heeft. En roem? Niets meer dan een luttele bijkomstigheid. Twintig minuten na het optreden staat hij voorin Doornroosje zijn eigen merchandise te verkopen en maakt hij samen met de bandleden een praatje met iedereen. Uiteraard onder het genot van een welverdiend Amsterdammertje.

Het antwoord op de eerste vraag lijkt me duidelijk. Pete Philly zet zijn carrière voort met een enorme boost aan frisse energie en zelfvertrouwen, gebundeld in een ijzersterke tournee. Iedere rapper die maar niet snapt waarom het nog steeds niet lukt om het schnabbel-circuit te ontstijgen kan ik aanraden om eens naar een optreden van Pete Philly te gaan kijken. En

er dan vooral veel van te leren. Want ‘Holland's got talent’.