Review The Deaf Doornroosje
Geschreven door Wim IJff vrijdag, 14 oktober 2011 23:00
The Deaf doet een strakke 'Toot Whistle Plunk Boom'
The Deaf is in de volksmond bekend als “dat andere bandje van Spike”. Momenteel is The Deaf bezig met de promotietour van hun eerste LP “Toot Whistle Plunk Boom!” en afgelopen donderdag te zien in Doornroosje. Ugenda ging kijken én luisteren.
De opwarmer Horses on Fire uit Gent, België brengen met de nodige paardenkrachten een stevig rocknummer wat me onmiddellijk doet denken aan Gluecifer. De band draaft haar set door als het vierspan waarmee Ben Hur door de arena heen jaagde. Maar al snel maakt het stevige werk plaats voor subtielere nummers. Niet verkeerd. Het doet denken aan een andere manier waarop ik paarden graag zie: in een kroket. Eenmaal door het aantrekkelijke korstje wordt je geconfronteerd met de stevige structuur van heerlijk doorleefd stoofvlees wat toch ook altijd net iets heter is dan verwacht. Een prima band dus met extra complimenten aan de ritmesectie.
The Deaf knalt direct vanaf de eerste maat vol enthousiasme het podium af! Van het begin tot het eind staat de band met zichtbaar de allergrootste lol te spelen. Het snelle uptempo sixties-beat repertoire lijdt er voor geen meter onder. Alles, maar dan ook alles, is strak aan deze band. Spike is letterlijk één met zijn gitaar en proest, tippelt, springt, jengelt, blèrt en weet ik veel wat allemaal meer. Mau wiegt en sleept met zijn orgel en gebruikt het ook nog eens als extra verhoging. Miss Fuzz is altijd zuiver, zowel op bas als met haar stem. En dit alles wordt nog eens extra strak gehouden door Kit Carrera vanachter zijn drumstel, wat zo kaarsrecht staat dat ik de indruk krijg dat dit met gebruik van een waterpas is opgebouwd. Zowel de nummers als de uitstraling van de band hebben profijt van de recent aangetrokken toetsenist. Met z'n vieren knalt deze band veel meer als in het verleden met z'n drieën. Ook tussen de nummers door wordt het publiek flink opgezweept en aangemoedigd. “Lekkah zweteh, lekkah stinkeh!” Vooral dan is goed te merken dat er in deze band veel ervaring is in het bespelen van mensenmassa's. Ondanks dat er vanavond geen sprake is van duizenden toeschouwers, Doornroosje zit ongeveer half vol, geeft de band zich volledig. Het kan dan ook niet anders of het vuur slaat over op het publiek en The Deaf zet Doornroosje helemaal op z'n kop. Het publiek gaat helemaal uit zijn stekker. Met als afsluiter “You're the Victor” van Q65 wordt benadrukt dat Den Haag anno 2011 nog steeds dè beat-stad van Nederland is. Een weergaloos optreden.
Opmerkelijk en zeer onterecht vind ik dat een band van dit kaliber maar zo weinig publiek uit 'de scene' weet te trekken. Mensen die je normaal gesproken zou verwachten bij vergelijkbare bands als The Kik, King Kahn of The Fuzztones, laten het over het algemeen afweten. Als hier vooroordelen in het spel zijn, wat wel mijn indruk is, dan houdt men vooral zichzelf voor de gek. Een enthousiaste en sympathieke band als The Deaf verdient dit echt niet.
Na afloop neemt de band alle tijd om een praatje met het publiek te maken en hun merch te verkopen en te signeren. Opvallend hierbij is dat Miss Fuzz alle armen van haar gesprekspartners volschrijft. In navolging van Marco Borsato, Jan Smit en Caro Emerald heeft ze ook stemband poliepen, en moet ze haar stembanden rust geven. Hard praten in een luidruchtige zaal is er dus niet bij, en als oplossing gebruikt ze de ledematen van haar toehoorders als notitieblokje. Maar wel zingt ze gewoon door tijdens de optredens. Kijk, dat is nog eens echt Rock 'n' Roll!
Wat: The Deaf
Waar: Doornroosje Nijmegen
Wanneer: 13-10-2011
Door: Wim IJff
Foto's: Marcel Krijgsman
Website The Deaf
Website Horses On Fire