Amplifier in Doornroosje
Geschreven door Eelco van Eldijk maandag, 30 mei 2011 00:00
Een zware bevalling
Soms zijn er concerten waar weken naar toegeleefd word. Amplifier in Doornroosje is er zo één. De drie Britten (inmiddels live, met een extra gitarist, uitgebreid tot vier) brachten enige tijd terug hun prestigieuze derde album uit. Een heuse dubbelaar in ouderwets concept. The Octopus heet het vehikel en oogst overal in Europa lovende kritieken. Een meesterwerk dat wel heel veel tijd in beslag neemt; meer dan twee uur vol progressieve gitaarrock met een licht psychedelisch tintje. Amplifier reikt naar grote hoogten op dit album, maar kunnen ze dat live wel waarmaken?
De avond in Doornroosje wordt afgetrapt door Long Distance Calling. Ook zo’n collectief dat zojuist hun derde langspeler heeft uitgebracht. Een instrumentale plaat vol post-rock, sferen en stevige grooves. De vierkoppige band voert dit materiaal live strak uit. Dat moet ook wel omdat de heren meespelen met een voorgeprogrammeerde computerset. De loops en samples staan vast, dit laat de band weinig ruimte. Hierdoor ontstaat het gevoel dat we met zijn allen niet naar een live optreden staan te kijken maar naar een machine. Gelukkig maakt de overenthousiaste presentatie van de snaarspelers van het optreden toch iets menselijks.
Long Distance Calling zal echter tussen hun stijlgenoten weinig opvallen met dit type optredens. Ook de lange nummers zijn niet onderscheidend tussen de grote massa post-rockacts. Erg middelmatig.
De attractie moet dus komen van de sympathieke doe-het-zelvers van Amplifier. Maar waar de band voorheen uitblonk in bescheiden intimiteit en gold als een insiders-geheim, lijkt men nu gekozen te hebben voor ‘bombast’ en ‘grootheidswaanzin’. Iets wat een band als Muse zeker geen windeieren heeft gelegd, maar voor liefhebbers is het niet interessanter geworden.
Amplifier speelt voornamelijk werk van hun laatste album, op de toegift na. Toch is dit oudere werk, van hun eerste titelloze album, duidelijk van een ander (en mogelijk aangenamer) niveau dan de live-protserigheid van The Octopus. Amplifier, what went wrong?!
Ze zoeken het zoals inmiddels ter ziele gegane broeders Oceansize in grootse gebaren, waardoor het concert vlak wordt in plaats van de op hun album veronderstelde diepte. Het spel is subliem, maar ze moeten het zoeken in de eigen charme en niet in deze opgeblazen wall of sound. Waar is bijvorbeeld de muur aan kleine versterkers waar tot in detail mee gespeeld werd tot er een gebalanceerd breed spectrum aan geluiden de live-optredens domineerden?
Amplifier kan niet afgedaan worden als ‘tweederangs’ of ‘slecht’, ze blijft heer en meester in het componeren en uitvoeren van langgerekte meesterwerken op rocktonisch gebied. Maar krachtig overtuigen zoals de heren dat eerder in Doornroosje deden kunnen ze keer niet.
Misschien een volgende keer de verwachtingen maar wat bijstellen…
Wat: Amplifier
Waar: Doornroosje Nijmegen
Wanneer: 26-05-2011
Door: Eelco van Eldijk
Foto's: Bernard Bodt