#CV024, een deel van het geheel
Geschreven door Godfried Verstegen woensdag, 30 november 2011 14:33
#CV024
In het proces van het gezamenlijk schrijven aan een nieuwe cultuurvisie voor Nijmegen moet je je allereerst afvragen of je überhaupt wel gezamenlijk een visie kunt maken. Natuurlijk, je wil graag dat iedereen deze visie onderschrijft, maar uiteindelijk is het de gemeenteraad die beslist wat de visie wordt.
Maar de vraag is of je het niet groter moet maken; moet je eigenlijk niet gewoon een visie voor Nijmegen maken. Geen cultuurvisie, maar een stadsvisie. Want, laten we eerlijk zijn, cultuur, dat is de manier waarop wij leven, en als we ergens heen willen, en dat willen we, dan moeten we een overkoepelende visie ontwerpen die probeert richting te geven naar het Nijmegen van 2025, da's een visie. Het nu, eind november 2011, vaststellen van een cultuurvisie 2012-2016 is korte termijn beleid waarbij de waan van de dag waarschijnlijk de agenda bepaald, door een gemeenteraad van partijen en politici die steeds maar voor 4 jaar gekozen worden, en die voor hun winst- of verlieskansen afhankelijk zijn van de gunst van de kiezer.
Nu geef ik onmiddellijk toe dat het moeilijk is om zover vooruit te kijken, en mijn glazen bol werkt met al die mist niet zo goed, maar je hebt natuurlijk als individu, als organisatie, als stad wel een idee waar je heen wil. Anders zou het ook nooit lukken om een Dukenburg of een Oversteek 15 jaar van te voren te plannen. Dus laten we groots denken, en proberen die sprong in de toekomst te maken.
Sommige dingen staan nu eenmaal steeds meer vast: er zullen meer ouderen komen, we zullen ergens, ooit in de toekomst, echt een stap moeten maken om iets voorzichtiger met de wereld rondom ons heen om te springen, en hoogstwaarschijnlijk zullen de financiële middelen schaarser worden.
Als ik dit allemaal op een rijtje zet zie ik een gouden toekomst voor sjoelavonden en buurtcentra. Juist omdat we het allemaal dichter bij huis zullen zoeken. Dit betekend dus dat we centralisatie moeten inruilen voor een decentraal beleid, waarbij we misschien we teruggaan naar de jaren 70. Veel in de buurt! Het is namelijk geen pretje om met je rollator in de bus naar de Lindenberg te gaan voor je cursus. Maar het is ook maar de vraag of we dat nieuwe Doornroosje dan nog kunnen financieren, en of we op tijd kans zien om een heleboel kleine wijkgerichte Lux-jes en Keizer Karel podia-tjes te maken.
Ik pleit dus voor op tijd ruim baan voor het cultureel ondernemerschap. En dat vraagt kennis van - en lust om te ondernemen, en dat vraagt om financiën. Omdat het potje van onze wethouder van Cultuur al bezet is ga ik voor een systeem van (micro)kredieten. Dan kunnen cultureel entrepreneurs met een goed onderbouwd plan, aankloppen bij Economische Zaken om hier, met net wat zachtere voorwaarden dan in de bankensector, hun financiering te halen. Waarbij ze bijvoorbeeld geholpen kunnen worden door de Cultuurbalie van de HAN, of het even gloednieuwe Centrum voor Jong Ondernemerschap, want ondernemen moet je nu eenmaal leren.
En die financiering niet als subsidie, want dat is geld dat wegloopt, maar in de vorm van een lening. Die komt gewoon weer terug in het potje, en zo gebruik je het kostbare (gemeenschaps)geld effectief. Natuurlijk, er zullen wel eens projecten mislukken, maar dat is het risico van ondernemen, en ook dat van uitlenen.
Als we hier eens mee beginnen, dan zou het best wel eens zo kunnen zijn dat over 15 jaar Nijmegen barst van de Culturele Entrepreneurs die ervoor zorgen dat deze stad nog meer de moeite waard is om lekker te wonen, te leven en te beleven. Ik weet het: het zal niet snel gaan, maar als we deze kleine stap alvast eens nemen, dan kunnen we ondertussen rustig met z’n allen gaan praten over de stadsvisie 2025.
En omdat we in de tussentijd het in Nijmegen ook nog naar onze zin willen hebben stel ik ook voor dat we een garantiefonds maken voor de evenementen in de stad. Mede gedragen door de evenementen zelf, maar opgetopt door de gemeente. Dat hoeft ook niks te kosten, want het ene jaar regent het 7 dagen, en het andere jaar is het mooi weer, dus dat vlakt zichzelf ook weer uit. Gewoon dat steuntje in de rug dat soms nodig is om door te kunnen gaan. Niemand hoeft zijn hand op te houden, iedereen blijft zelfstandig, maar we doen het wel samen!
Met alleen al deze twee voorstellen zorgen we voor een stad die blijft vernieuwen, een stad waarin voorlopig het cultuurbudget blijft wat het is, terwijl er wel meer mogelijkheden komen, en een stad waar we samen sterk voor staan. En of deze nou binnen de cultuur visie moet of past, niet perse, dit is mijn visie op hoe je samen je cultuur en dus je stad bouwt.
Godfried Verstegen, artistiek directeur Festival de-Affaire.
